سیاست پارسی
گزارش مجله آمریکایی نیشن

بالأخره سیاست خارجی آمریکا را چه کسی اداره می کند

یکی از بزرگ‌ترین تناقض‌های دولت کنونی آمریکا این است که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور، از یک طرف نسبت به سیاست‌های نومحافظه‌کارانه کشورش در گذشته انتقاد می‌کند، اما از طرف دیگر کابینه‌اش را با سرسخت‌ترین حامیان دقیقاً همین سیاست‌ها پر کرده است. حال در این شرایط چه کسی باید سیاست خارجی آمریکا را تعیین کند.
2569
به گزارش سیاست پارسی، 

شاید بتوان دولت ترامپ را ناهمگون‌ترین و ناهنجارترین دولت در تاریخ آمریکا به حساب آورد. کاخ سفید طی سه سال اخیر بیش از آن‌که یک کاخ دائمی باشد، هتلی بوده که مهمانان آن هر کدام مدتی در اتاق‌هایش ساکن شده‌اند و سپس آن را ترک کرده‌اند. یکی از دلایل حجم بی‌سابقه تغییرات در کابینه ترامپ، انتقاداتی است که رئیس‌جمهور آمریکا نسبت به دولت‌های قبلی کشورش، چه دموکرات و چه جمهوری‌خواه، دارد. با این حال، عجیب آن است که است ترامپ دور و برش را پر از سیاستمدارانی کرده که اتفاقاً بیش‌ترین اعتقاد را به همان سیاست‌های قبلی دارند.

«استیون کوهن» استاد دانشگاه‌های نیویورک و پرینستون آمریکا و یکی از دبیران مجله آمریکایی «نیشن» (Nation) معتقد است فارغ از دعواهای سیاسی میان دموکرات‌ها و ترامپ، سیاستمداران آمریکایی و به خصوص دموکرات‌ها باید تصمیم بگیرند که بالأخره آیا رئیس‌جمهور و دولت منتخب مردم عهده‌دار سیاست خارجی آمریکاست یا نظام دائم حاکم بر این کشور. آن‌چه در ادامه می‌خوانید ترجمه گزارش مجله نیشن تحت این عنوان است: «چه کسی دارد سیاست خارجی آمریکا را تعیین می‌کند؟[1]»

 

مخالفان ترامپ او را محاصره کرده‌اند

پرزیدنت ترامپ تبلیغات انتخاباتی خود را روی انتقاد از نومحافظه‌کارها متمرکز کرد و از روی سکوی ضدنومحفاظه‌کاری هم به جایگاه ریاست‌جمهوری رسید. قول داده بود دخالت مستقیم آمریکا را در نقاطی کاهش دهد که به اعتقاد خودش آمریکا هیچ منفعت استراتژیک حیاتی‌ای در آن‌ها نداشت؛ از جمله در اوکراین. همچنین قول داده بود با مسکو آشتی («همکاری») کند. این در حالی است که شهادت اخیر اعضای کلیدی شورای امنیت ملیِ خود ترامپ در کنگره نشان می‌دهد این افراد نه تنها با رئیس‌جمهور هم‌عقیده نیستند، بلکه با نظراتش مخالفند.

این مسئله قطعاً درباره «فیونا هیل» [مدیر ارشد سابق امور اروپا و روسیه و مشاور سابق رئیس‌جمهور در شورای امنیت ملی آمریکا] و سرهنگ «الکساندر ویندمن» [مدیر امور اروپا در شورای امنیت ملی آمریکا] صدق می‌کرد. به نظر می‌رسید که هر دوی آن‌ها برای رویارویی بسیار خطرناکی با روسیه بر سر مسئله اوکراین آماده‌اند، هرچند به طور واضح مشخص نبود که آیا این مقابله با توجه به اقدام قبلی مسکو در سال 2014 مبنی بر الحاق کریمه به خاک روسیه است یا به دلایل کلی‌تر. به همین ترتیب، ترامپ در برکنار کردن «ماری یووانوویچ» هم بسیار کُند عمل کرد، در حالی که این مقام باسابقه سرویس خارجی که پرزیدنت اوباما او را به عنوان سفیر آمریکا در کی‌یف منصوب کرده بود، به‌رغم این‌که یک مقام رسمی دولت آمریکا در کی‌یف بود، اما باز هم صراحتاً اعلام کرده بود که با دیدگاه رئیس‌جمهور جدید آمریکا [ترامپ] در مورد اوکراین و روسیه موافق نیست.

 

اوضاع آشفته دولت تقصیر بولتون است یا ترامپ؟

به طور خلاصه، رئیس‌جمهور آمریکا در کابینه خودش، و حتی در داخل خود کاخ سفید، در محاصره افرادی بوده است که با سیاست خارجی‌اش مخالفند؛ و به نظر می‌آید این مخالفت حتی منحصر به موضوع اوکراین هم نیست. اما این وضعیت نامعمول و ناکارآمد چگونه به وجود آمد؟

یک احتمال این است که این‌ها میراث و دست‌پخت جان بولتونِ نومحافظه‌کار است که برای مدت کوتاهی مشاور امنیت ملی ترامپ بود. اما این احتمال باز هم توجیه نمی‌کند که چرا رئیس‌جمهور چنین انتصاب‌هایی را پذیرفته یا تا مدت‌ها تحمل کرده است.

توضیح قابل‌قبول‌تر این است که احتمالاً ترامپ فکر می‌کرده با انتصاب این‌گونه تندروهای ضدروس می‌تواند به اتهامات «راشاگیت» [دخالت روسیه در انتخابات ریاست‌جمهوری سال 2016 آمریکا به نفع ترامپ] پایان بدهد؛ اتهاماتی که سه سال تمام بود دست از سرش برنمی‌داشتند و ادعا می‌کردند ترامپ به دلایلی محرمانه و مجرمانه «عروسک خیمه‌شب‌بازی کرملین» بوده و هنوز هم هست. به‌رغم گزارش تحقیقات «میولر» که تا حد زیادی ترامپ را تبرئه کرده بود، دشمنان سیاسی او (عمدتاً دموکرات‌ها اما نه فقط آن‌ها) این ادعاها را همچنان زنده نگه داشته‌اند.

به طور خلاصه، رئیس‌جمهور آمریکا در کابینه خودش، و حتی در داخل خود کاخ سفید، در محاصره افرادی بوده است که با سیاست خارجی‌اش مخالفند؛ و به نظر می‌آید این مخالفت حتی منحصر به موضوع اوکراین هم نیست. اما این وضعیت نامعمول و ناکارآمد چگونه به وجود آمد؟

اکنون سؤال بزرگ‌تر این است که چه کسی باید سیاست خارجی آمریکا را تعیین کند: رئیس‌جمهور منتخب یا ساختار دائمی سیاست خارجی در واشینگتن؟ (ساختاری که نمی‌توان آن را یک دولت «عمیق» یا «مخفی» دانست، چراکه نمایندگان آن تقریباً هر روز در سی‌ان‌ان و ام‌اس‌ان‌بی‌سی حضور پیدا می‌کنند.) امروز، به نظر می‌رسد دموکرات‌ها معتقدند سیاست خارجی آمریکا را باید همین ساختار تعیین کند، نه پرزیدنت ترامپ. اما با توجه به دیدگاه‌های جنگ سردی بخش اعظم این ساختار، وقتی یک دموکرات وارد کاخ سفید شود، آیا دموکرات‌ها هنوز هم همین عقیده را خواهند داشت؟ هرچه باشد، ترامپ بالأخره قدرت را ترک خواهد کرد، اما «لکه» دائمی سیاست خارجی واشینگتن (به قول یکی از دستیاران اوباما[2]) همچنان باقی خواهد ماند.

[1] Who Is Making US Foreign Policy? Link

[2] The raging controversy over a profile of Ben Rhodes, explained Link