سیاست پارسی

دلار سلاح جدید آمریکا برای جنگ علیه یک سوم مردم دنیا

سید سجاد موسوی شوشتری
تحریم‌ها به عنوان ابزار اصلی آمریکا برای تغییر رژیم در کشورهای دیگر به طور خاص برای هدف قرار دادن اقشار آسیب‌پذیر در میان غیرنظامیان طراحی شده‌اند. این سلاح که اکنون بیش از جنگ نظامی در دنیا قربانی می‌گیرد، یک‌سوم از جمعیت دنیا را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
2602
به گزارش سیاست پارسی، 

ملت ایران سال‌هاست که ناعادلانه بودن سیاست‌های یک‌جانبه آمریکا در تحریم کشورهای دیگر را با پوست و گوشت خود حس می‌کنند، اما واشینگتن تنها مردم ایران را تحریم نمی‌کند، بلکه تحریم‌های اقتصادی آمریکا که به اعتقاد کارشناسان بین‌المللی دولت ترامپ به طرز جنون‌آمیزی دست به استفاده بی‌رویه از آن‌ها زده است، یک معضل بین‌المللی و عامل رنج مردم بی‌شماری در سراسر جهان هستند. در حالی که تا پیش از این تحریم‌ها ابزار سیاست خارجی واشینگتن برای تحمیل خواسته‌هایش بر کشورهای مختلف بود، فشار اقتصادی اکنون به واکنش ثابت و تقریباً بی‌معنای دولت ترامپ به هر تحول بین‌المللی‌ای تبدیل شده است که به مذاق آمریکا خوش نیاید.

پایگاه اینترنتی مجله «ورکرز ورلد» (به معنای «دنیای کارگران») متعلق به «حزب دنیای کارگران» در آمریکا اخیراً طی گزارشی تحت عنوان «جنگ آمریکا علیه افراد بی‌دفاع: تأثیر تحریم‌ها بر یک‌سوم از جمعیت جهان[1]» به قلم «سارا فلاندرز» از فعالان مدنی شناخته‌شده در این کشور به موضوع فراگیری تحریم‌های آمریکا و تأثیر آن‌ها بر مردم عادی در کشورهای رقیب یا دشمن با واشینگتن پرداخته است. آن‌چه در ادامه می‌خوانید خلاصه‌ای از مهم‌ترین نکات گزارش ورکرز ورلد است.

 

تحریم اقتصادی جنایت علیه بشریت است

تحریم‌های آمریکا موذیانه‌ترین و گسترده‌ترین شکل جنگ مدرن هستند که وال‌استریت و پنتاگون دست در دست هم آن را اجرا می‌کنند، اما عمدتاً مورد توجه قرار نگرفته یا مقابله‌ای با آن‌ها نشده است. این حملات حساب‌شده که تقریباً هر کشور در حال توسعه‌ای در جهان هدف آن‌ها قرار گرفته است، دارند حوزه‌های درمان، بهداشت، مسکن، زیرساخت‌های حیاتی و توسعه صنعتی در سراسر جهان را ده‌ها سال به عقب برمی‌گردانند. امپریالیسم آمریکایی و شرکای کوچک‌ترش فشار اقتصادی را به سلاحی ویرانگر تبدیل کرده‌اند. تعداد انسان‌هایی که در نتیجه تحریم‌ها توسط قدرت‌های نظامی و اقتصادی بزرگ جهان کشته می‌شوند اکنون از قربانیان بمب‌ها یا سلاح‌های جنگی بیش‌تر است.

تحریم‌ها و محاصره اقتصادی ایران، روسیه، چین، ونزوئلا و کوبا موارد کاملاً شناخته‌شده‌ای هستند، اما پیامدهای مخرب تحریم‌های آمریکا بر فلسطین اشغالی یا بر کشورهای پیشاپیش فقیر مانند مالی، زیمبابوه، جمهوری آفریقای مرکزی، گینه بیسائو، قرقیزستان، فیجی، نیکاراگوئه و لائوس، حتی به چشم گروه‌های حقوق بشری هم نمی‌آیند. این در حالی است که غیرنظامیانی که از این تحریم‌ها رنج می‌برند، هیچ ارتباطی با آن جرائمی ندارند که رسانه‌های جریان اصلی از آن‌ها به عنوان بهانه برای محکوم کردن دولت‌های این کشورها استفاده می‌کنند.

تحریم‌ها نمی‌توانند جایگزینی برای جنگ باشند، بلکه اتفاقاً وحشیانه‌ترین نوع جنگ هستند، چراکه تعمداً بی‌دفاع‌ترین افراد غیرنظامی یعنی جوانان، سالمندان، بیماران و معلولان را هدف می‌گیرند. در دوره‌ای از تاریخ بشر که معضلات گرسنگی و بیماری به لحاظ علمی قابل‌حل است، محروم کردن صدها میلیون نفر از نیازهای اولیه‌شان، جنایت علیه بشریت است. قوانین و کنوانسیون‌های بین‌المللی، از جمله کنوانسیون‌های ژنو و نورنبرگ، منشور سازمان ملل و اعلامیه جهانی حقوق بشر، صراحتاً هدف قرار دادن غیرنظامیان بی‌دفاع مخصوصاً در زمان جنگ را منع کرده‌اند.

 

غیرنظامیانی که از این تحریم‌ها رنج می‌برند، هیچ ارتباطی با آن جرائمی ندارند که رسانه‌های جریان اصلی از آن‌ها به عنوان بهانه برای محکوم کردن دولت‌های این کشورها استفاده می‌کنند.

 

سازوکار تحریمی آمریکا در یک نگاه

بازار جهانی از دلار استفاده می‌کند و تراکنش‌های مربوط به دلار از بانک‌های آمریکایی عبور می‌کنند. بنابراین این بانک‌ها می‌توانند با کنترل تراکنش‌های بانکی، از کوچک‌ترین تراکنش‌ها گرفته تا تراکنش‌های میلیارد دلاری، دو طرف تراکنش را وادار به پذیرش خواسته‌های واشینگتن کنند؛ همان‌گونه که نیروی دریایی آمریکا از طریق توقیف کشتی‌ها یا ارتش این کشور از طریق هدف قرار دادن مردم با پهپاد، اراده کاخ سفید را به کشورهای دیگر تحمیل می‌کنند.

زمینه را رسانه‌های آمریکایی، گروه‌های «حقوق بشری» تحت حمایت آمریکا یا نهادهای مالی این کشور با طرح ادعاهایی اغلب بی‌اساس درباره نقض حقوق بشر، سرکوب سیاسی، تأمین مالی تروریسم، پول‌شویی، فساد یا عدم تبعیت از قوانین نهادهای مالی بین‌المللی فراهم می‌کنند. تحریم‌ها را هم می‌توان از طریق قطعنامه کنگره، بیانیه ریاست‌جمهوری یا مجوز آژانس‌های دولتی مانند وزارت‌خانه‌های خزانه‌داری، اقتصاد، خارجه یا دفاع وضع کرد.

مهم‌ترین نهاد مجری تحریم‌ها «دفتر کنترل دارایی‌های خارجی» (OFAC) در وزارت خزانه‌داری آمریکاست که هم‌اکنون بیش از 6300 نام را در فهرست «افراد ویژه تحریمی» و «اشخاص بلوکه‌شده» خود دارد. با این حال، «کارگروه اقدام مالی» (FATF) و «مقررات بین‌المللی قاچاق سلاح» (ITAR) هم هر کدام فهرستی برای خودشان دارند. سلاح تحریم‌ها آن‌قدر گسترده شده که اکنون حجم وسیعی از قانون وجود دارد که موضوع آن‌ها صرفاً راهنمایی شرکت‌ها و بانک‌های آمریکایی برای جلوگیری از ارتباط آن‌ها با افراد یا شرکت‌های تحت تحریم است.

 

ابزار ضروری تغییر رژیم

هنگامی که یک کشور تحریم می‌شود، باید با آژانس‌های مختلف آمریکایی «مذاکره» کند. این آژانس‌ها سپس خواستار آن می‌شوند که دولت تحت تحریم سیاست‌های ریاضت اقتصادی را تصویب کند، انتخابات‌هایش را آن‌گونه که مورد تأیید غربی‌هاست برگزار نماید، برنامه‌های اجتماعی‌اش را کاهش بدهد و امتیازات سیاسی و اقتصادی دیگری را واگذار کند تا تحریم‌ها برداشته شوند.

تحریم‌ها بخشی اساسی از عملیات‌های تغییر رژیم آمریکا هستند و به شرورانه‌ترین شکل ممکن طراحی شده‌اند تا بیش‌ترین هزینه‌های انسانی را در پی داشته باشند. تورم شدید و ناگهانی، اختلالات اقتصادی و کمبودهای غیرمنتظره اقلام حیاتی که در نتیجه تحریم‌ها به وجود می‌آیند، سپس با فریب‌کاری به گردن دولت روی کار در کشور هدف انداخته می‌شوند و مقامات آن کشور «بی‌عرضه» یا «فاسد» توصیف می‌گردند.

نهادهای آمریکایی، بحران داخلی‌ای را که ایجاد کرده‌اند، به دقت تحت نظر می‌گیرند تا بهترین زمان برای تغییر رژیم یا ایجاد یک انقلاب رنگی را پیدا کنند. سپس وزارت خارجه و آژانس‌های مخفی آمریکا شمار زیادی سازمان‌های غیردولتی و اجتماعی را برای ایجاد شورش تحریک می‌کنند. این تاکتیک‌ها تا کنون در ایران، سوریه، ونزوئلا، نیکاراگوئه، لیبی، زیمبابوه، سودان و بسیاری از کشورهای دیگر مورد استفاده قرار گرفته‌اند. به گفته «ساموئل مونکادا» نماینده ونزوئلا در سازمان ملل، هم‌اکنون یک‌سوم از جمعیت جهان در 39 کشور تحت 8000 تحریم آمریکا قرار دارند.

 

تحریم‌ها بخشی اساسی از عملیات‌های تغییر رژیم آمریکا هستند و به شرورانه‌ترین شکل ممکن طراحی شده‌اند تا بیش‌ترین هزینه‌های انسانی را در پی داشته باشند. تورم شدید و ناگهانی، اختلالات اقتصادی و کمبودهای غیرمنتظره اقلام حیاتی که در نتیجه تحریم‌ها به وجود می‌آیند، سپس با فریب‌کاری به گردن دولت روی کار در کشور هدف انداخته می‌شوند و مقامات آن کشور «بی‌عرضه» یا «فاسد» توصیف می‌گردند.

 

ایران و تحریم‌های آمریکا

آمریکا که خودش بزرگ‌ترین زرادخانه هسته‌ای روی کره زمین و 800 پایگاه نظامی در همه نقاط دنیا دارد، و در حالی که در عراق، افغانستان، سوریه و لیبی می‌جنگد، جمهوری اسلامی ایران را بزرگ‌ترین تهدید برای صلح در جهان معرفی می‌کند. واشینگتن سازمان ملل را به افزایش تنش‌ها تا سطح حمله مستقیم نظامی تهدید می‌کند و به این ترتیب آرای مورد نیاز برای وضع تحریم علیه تهران در شورای امنیت را به دست می‌آورد. این تاکتیک بارها و بارها موفقیت‌آمیز بوده است.

حجم تحریم‌ها علیه ایران طی 40 سال پس از انقلاب اسلامی در این کشور در یک کتاب نمی‌گنجد. اما ایران در این مورد تنها نیست. کوبا هم از 60 سال پیش تحت تحریم است. دهه 1990، دولت آمریکا از تحریم‌ها علیه عراق به عنوان یک آزمایش هولناک اجتماعی برای محاسبه شیوه کاهش شدید مصرف کالری، نابودسازی دانه‌های کشاورزی و تخریب سیستم تصفیه آب یک کشور استفاده کرد.

تأثیر این تحریم‌ها روی مردم عراق در سطح وسیعی منتشر شد تا تهدیدی علیه سایر کشورها باشد. وقتی از مادلین آلبرایت، وزیر خارجه دولت بیل کلینتون، درباره نیم میلیون کودکی سؤال کردند که در اثر تحریم‌های آمریکا در عراق جان خود را از دست داده بودند، پاسخ داد: «ما معتقدیم این هزینه، ارزشش را دارد.»

 

کمپین «تحریم‌ها می‌کُشند»

شکستن سکوت رسانه‌ای و افشای جنایت‌های آمریکا از طریق وضع تحریم چالش سیاسی بسیار بزرگی است. اما نمی‌توان کشورهای هدف تحریم را به حال خود رها کرد. تلاش برای جلب‌نظر افکار عمومی جهان علیه تحریم‌ها به عنوان یک جنایت جنگی با فراخوان تعیین 13 تا 15 مارس 2020 به عنوان «روزهای بین‌المللی اقدام علیه تحریم‌ها و جنگ اقتصادی» آغاز می‌شود. شعارهای این کمپین عبارتند از: «تحریم‌ها می‌کُشند!» «تحریم‌ها جنگ هستند!» و «تحریم‌ها را متوقف کنید، الآن!» برای اطلاعات بیش‌تر یا اعلام حمایت از این کمپین به سایت SanctionsKill.org مراجعه کنید.

 


[1] U.S. war on the defenseless / Sanctions harm one-third of world’s people Link